อาหารไทยบนความหลากหลาย

เริ่มมีความสนุกกับการทำอาหารก็ตอนหนีน้ำไปยู่ต่างจังหวัดนี่แหละ ดูแล้วมันเป็นศาสน์แห่งศิลป์สาขาหนึ่งจริงๆ อาหารญี่ปุ่นเน้นความสดตกแต่งได้อย่างสวยงามน่าทานจริงๆ แต่หากเห็นการแกะสลักอาหารไทยแล้วพี่ยุ่นจะอึ้ง ว่าไหม?

หาสูตรอาหารตามเว็บไซต์ทำทานนี่หละเริ่มจะเห็นอะไรที่จะต้องนำมาฉุกคิด ไม่ว่าจะค้นหาสูตรอาหารอะไรก็แล้วแต่เมนูอาหารไทยเมนู เดียวกัน ไม่ว่าจะส่วนผสมและวิธีทำมันไม่ค่อยจะเหมือนกันเลย เอาเป็นว่าการทำอาหารมันเป็นวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาจากรุ่นต่อรุ่น ส่วนผสมมันก็คงเน้นที่หาได้สะดวกในแต่ละท้องถิ่นเป็นแน่แท้ วิธีทำมันก็สืบทอดจากแม่สู่ลูก จากลูกสู่ลูกของลูกๆๆ มันก็เลยมีวิถีการปรุงที่แตกต่างกันแม้เมนูอาหารไทยนั้นๆ จะชื่อเดียวกันก็ตาม
คงจะแปลกดีนะถ้ามีสถาบันอาหารมากำหนดกฎเกณฑ์ ส่วนผสม และวิธีการทำสูตรอาหารไทยทุกเมนูให้มีมาตรฐานเดียวกัน ฮ่าๆ คนไทยทั้งชาติ กินต้มยำกุ้งน้ำข้นสูตรเดียวกัน รสชาติเดียวกัน เป็นไปไม่ได้หรอกผมว่า เชื่อไหม? ผมยังจำได้เลยว่าสั่งต้มยำกุ้งน้ำข้นที่กรุงเทพฯ ทานวันแรก ทานไม่ลงซักคำเปรี้ยวชะมัด ก็อย่างว่าวัฒนธรรมและอาหารการกินแต่ละท้องถิ่นมันย่อมแตกต่างกัน
ชีวิตลูกหลานชาวนา ในชีวิตในอดีตแบบง่ายๆ ลุง ป้า น้า อา ไปทำนาพวกเราเด็กๆ ก็มักจะตามไปด้วยเสมอเล่นได้ทั้งวัน กินก็เก่ง เวลาญาติทำนากันก็วางลอบดักปลาไว้ เที่ยงๆ ก็เอาปลาในลอบนะแหละมาทำกิน อาหารเมนูหนึ่งที่ชอบมากก็คือ แกงปลาช่อนใส่ผักแขยงที่มีอยู่มากมายตามท้องทุ่งนา ปรุงเดี๋ยวนั้น ผักเด็ดมาใส่เดี๋ยวนั้น ความสดๆ จากท้องทุ่ง กลิ่นชั่งหอมกรุ่นยังจำติดมาถึงทุกวันนี้ อร่อยครับขอบอก
เรื่องเล่าจาก เมนูอาหารไทย สูตรอาหารไทย ครัวข้างทุ่ง